เศรษฐกิจแบบนี้ คงไม่ต้องอธิบายว่าเลวร้ายขนาดไหนนะครับ

นักลงทุนใครจะรอดช่วงนี้ไปก็ขึ้นอยู่กับ ธุรกิจที่ทำของแต่ละคน ว่าจะสามารถผ่านพ้นไปได้หรือไม่ ธุรกิจบางอย่างอาจจะไม่กระทบ บางอย่างกระทบบ้าง บางอย่างถึงกับต้องปิดกิจการ

นั่นคือในแง่ของบริษัทผุ้ลงทุน แต่ในแง่ของพนักงาน ตอนนี้เป็นอย่างไร....

อัตราการตกงานเพิ่มมากขึ้น กว่าปีที่แล้วตามสถิติอย่างเห็นได้ชัดจากการปลดพนักงานตามบริษัทใหญ่ๆ บริษัทขนาดกลางSME ลูกจ้างพักงานถูกลอยแพเป็นหมื่นเป็นแสนคน

แถมนักศึกษาจบใหม่ในช่วงนี้ก็มีอีก นับแสนคนเข้ามาแย่งงานในตลาด ในขณะที่ผู้จ้างปลดพนักงานทุกวัน งานคงไม่พอเพียงแก่แรงงานแน่นอนครับ

ผมมีโอกาสได้คุยกับผู้ใหญ่หลายท่าน รวมไปถึงน้องๆที่เพิ่งจบไหม่ๆ หรือแม้กระทั่งคนที่จบระดับชั้นปริญญาโท มีความเห็นในต่ละฝ่าย

คนที่หางาน

..หลายคนบอกว่าหางานทำยากมากๆ สมัครงานไปหลายที่ แต่ที่ไหนก็ไม่มีใครรับเลย ถึงแม้จะจบระดับปริญญาโทก็ตาม...

ผู้บริหาร เจ้าของกิจการ

... เด็กรุ่นใหม่ๆ ส่วนใหญ่ทำงานไม่ค่อยอดทน ย้ายงานกันเป็นว่าเล่น ไม่พอใจก็ไป ถ้ามีเด็กที่อดทนๆก็คงดี...

คนทำงานก็บอกว่า 

...งานเยอะ เบื่อแล้วอยากออก เงินน้อย ....

ความเห็นเหล่านี้ นานาจิตตังครับ ไม่มีใครพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ ทุกคนมีความคิดเป็นของตัวเอง อยู่ที่ว่าใครยึดหลักไหนเป็นสำคัญ

ทำไมเราถึงหางานไม่ได้เพราะอะไร? ลองมองดูตัวเองว่าบกพร่องที่จุดไหน ตัวเองขาดตกบกพร่องทักษะอะไรไปหรือไม่ ในสายงานอาชีพที่เราต้องการจะทำ 

อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง ตัวเองดีที่สุดแล้ว เพียงพอแล้ว ...ไม่มีอะไรเพียงพอหรอกครับ จงทำตัวเป็นนำไม่เต็มแก้วพร้อมจะรับสิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ และทำใจยอมรับข้อบกพร่องในตัวเรา

เมื่อประวัติเราดี มีความรู้ มีทักษะมาก โอกาสก็จะเปิดให้เราเอง 

เมื่อมีงานแล้ว จงตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่ให้รู้ว่าเราทำมันได้ถึงที่สุดแล้วหรือยัง การเบื่องานบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่การบ้ายงานบ่อยๆ เป็นสิ่งที่จะทำให้บริษัทที่เราไปสมัครนั้นมองว่าทำไมเราถึงย้ายงานบ่อย

มีปัญหาอะไร หรือเป็นคนเบื่องานง่ายๆ เค้าก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะรับเราไว้

จากที่ได้คุยกับผู้ใหญ่ ผู้บริหารหลายๆท่าน...

ในสายตาของคนเหล่านี้ที่ผ่านความยากลำบากมาก่อน จะดูพนักงานที่ความอดทน ความขยัน ความซื่อสัตย์ มากเป็นอันดับแรกในการจะผลักดันพนักงานคนหนึ่งให้ขึ้นไปสู่ระดับสูงๆในองค์กรต่อไปมากกว่าคนที่มั่นใจ ว่าตัวเองมีความรู้มากๆ เสียอีกครับ ประสบการณ์ ความชำนาญมันสร้างกันได้ แต่คนที่รักในองค์กรนั้นหายากยิ่ง

เพื่อนๆบางคนที่เป็นพนักงานในบริษัทใหญ่ๆหลายๆแห่ง ก็มีมาบ่นกับผมว่างานเยอะบ้าง อยากออกบ้าง เงินน้อยบ้าง แต่ในทางกลับกัน ถ้าคุณเป็นเจ้าของกิจการงานที่ทำอยู่ คุณจะถอนตัวออกมาง่ายๆเหมือนพนักงานคงไม่มีทางแล้วก็ไม่ใช่ว่าการออกจากบริษัท จะบอกได้ว่าเราจะได้งานใหม่เมื่อใด หรืองานใหม่นั้นดีกว่าที่เก่าหรือไม่ เราควรจะไตร่ตรองให้ดีก่อนจะออกไปเสี่ยง กับความต้องการทางอารมณ์ที่แปรปรวนของเรา...

ผมเองก็ได้แต่บอกให้เข้าใจว่า.....หน้าที่ของเราที่มีในชีวิต ทำมันให้ดีที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา มันเป็นสีสรรของชีวิต ไม่งั้นชีวิตมันก็ไม่สนุกสิครับ เมื่อเวลาเรามีเบื่อ มีท้อแท้ ถดถอย แต่ทุกอย่างมันขึ้นกับใจเรา เราจะคิดว่าให้สดชื่นอีกครั้งดื้อๆ ก็ไม่แปลกอะไร..^^